ทรานซีฟเวอร์ออปติคัลคืออะไร
ทรานซีฟเวอร์ออปติคัล (ตัวส่ง + ตัวรับ) คือโมดูลขนาดกะทัดรัดที่ถอดเสียบได้ขณะมีไฟ ซึ่งอยู่ระหว่างอุปกรณ์เครือข่ายกับใยแก้วนำแสง ด้านหนึ่งรับสัญญาณไฟฟ้าจากพอร์ตของสวิตช์ เราเตอร์ เซิร์ฟเวอร์ หรือสตอเรจ อีกด้านหนึ่งแปลงสัญญาณนั้นเป็นแสงมอดูเลตสำหรับใยแก้วนำแสง และทำกลับกันสำหรับแสงที่ส่งกลับมา ในลิงก์ใยแก้วนำแสง (FOL / ВОЛС) ทรานซีฟเวอร์คืออินเทอร์เฟซระหว่างวงจรอิเล็กทรอนิกส์กับแก้ว ทุกสิ่งที่ใยแก้วนำแสงนำพาเริ่มต้นและจบลงที่จุดเดียวนี้
นิยามในบริบทของ FOL
ลิงก์ใยแก้วนำแสงประกอบด้วยแหล่งกำเนิดแสง ตัวกลางส่งสัญญาณ (ใยแก้วนำแสง คอนเนกเตอร์และจุดเชื่อมของมัน และองค์ประกอบแบบพาสซีฟหรือแอ็กทีฟใด ๆ ที่อยู่ระหว่างทาง) และตัวรับแสง ทรานซีฟเวอร์คือส่วนประกอบที่ให้ทั้งแหล่งกำเนิดและตัวรับที่ปลายแต่ละด้าน บรรจุมาในลักษณะที่อุปกรณ์โฮสต์ไม่จำเป็นต้องรู้อะไรเลยเกี่ยวกับความยาวคลื่น ชนิดของใยแก้วนำแสง หรือระยะส่ง — โฮสต์เพียงแลกเปลี่ยนบิตไฟฟ้ากับโมดูลเท่านั้น ดังนั้นระยะส่ง ความยาวคลื่น ชนิดใยแก้วนำแสง (ซิงเกิลโหมดหรือมัลติโหมด) และแม้แต่เทคโนโลยีเครือข่าย (Ethernet, Fibre Channel, PON, InfiniBand) จึงถูกเลือกได้ด้วยการเลือกโมดูล ไม่ใช่ด้วยการเปลี่ยนพอร์ต
ภายในมีอะไรบ้าง
| บล็อก | ฟังก์ชัน |
|---|---|
| TOSA (ชุดย่อยออปติคัลฝั่งส่ง) | เลเซอร์ (VCSEL, FP, DFB, EML) พร้อมไดรเวอร์ของมัน; กำหนดความยาวคลื่นและกำลังส่งออก |
| ROSA (ชุดย่อยออปติคัลฝั่งรับ) | โฟโตไดโอด (PIN หรือ APD) พร้อมตัวขยายทรานส์อิมพีแดนซ์และตัวขยายแบบจำกัด; กำหนดความไว |
| CDR / DSP | รีไทม์ข้อมูลอนุกรม และในโมดูล PAM4 จะปรับความเท่ากันให้ด้วย — ดู CDR |
| ไมโครคอนโทรลเลอร์ + EEPROM | ข้อมูลระบุตัวตน, ความสามารถ, การวินิจฉัยแบบดิจิทัล (DDM) และการควบคุมต่าง ๆ ในแผนผังหน่วยความจำ MSA มาตรฐาน |
| อินเทอร์เฟซไฟฟ้า | คอนเนกเตอร์การ์ดเอดจ์ไปยังโฮสต์: เลนดิฟเฟอเรนเชียล 1, 2, 4 หรือ 8 เลน บวกกับสัญญาณควบคุมความเร็วต่ำ |
| อินเทอร์เฟซออปติคัล | คอนเนกเตอร์ LC, SC, MPO-12/16, SN/CS หรือคอนเนกเตอร์อื่น หรือสายทองแดงติดตายบน DAC |
แผนผังหน่วยความจำคือส่วนที่ CodingBox ทำงานด้วย ทุกฟิลด์ที่สวิตช์อ่านเพื่อตัดสินใจว่าจะยอมรับโมดูลหรือไม่ ได้แก่ ผู้ผลิต, หมายเลขชิ้นส่วน, หมายเลขซีเรียล, รหัสความสอดคล้อง, ค่าเกณฑ์ ล้วนอยู่ในนั้น ดูฟอร์มแฟกเตอร์และMSA และมาตรฐาน
ทรานซีฟเวอร์ถูกใช้งานที่ไหนบ้าง
| พื้นที่ใช้งาน | โมดูลและเทคโนโลยีทั่วไป |
|---|---|
| LAN ระดับองค์กรและแคมปัส | SFP/SFP+ 1G/10G, อัปลิงก์ 40G/100G — Ethernet |
| แฟบริกของดาต้าเซ็นเตอร์ | ลิงก์เซิร์ฟเวอร์ 25G, ลีฟ–สไปน์ 100G/400G/800G — คลัสเตอร์ AI |
| ทรานสปอร์ตโทรคมนาคมและเมโทร | ออปติกส์ CWDM/DWDM แบบมีสี, โมดูลปรับความยาวคลื่นได้และโคฮีเรนต์ — CWDM, DWDM |
| เครือข่ายการเข้าถึง | ออปติกส์ OLT และ ONU ของ GPON/XGS-PON — PON |
| เครือข่ายสตอเรจ | ออปติกส์ SW/LW 16/32/64GFC — Fibre Channel |
| HPC และอินเตอร์คอนเนกต์ AI | InfiniBand EDR/HDR/NDR — InfiniBand |
| ฟรอนต์ฮอลมือถือ, วิดีโอ, อุตสาหกรรม | CPRI/eCPRI, SDI, Ethernet อุตสาหกรรมบนออปติกส์ระดับ SFP |
ประวัติโดยย่อของฟอร์มแฟกเตอร์
แต่เดิมออปติกส์ถูกบัดกรีติดกับการ์ดสาย: หนึ่งการ์ด หนึ่งระยะส่ง ทรานซีฟเวอร์แบบถอดเสียบทำให้พอร์ตกลายเป็นสากล และทำให้อุตสาหกรรมมาตรฐานตัวเครื่องให้เหลือไม่กี่แบบผ่านข้อตกลงหลายแหล่งผลิต (Multi-Source Agreement)
| ช่วงเวลา | เหตุการณ์สำคัญ | ระดับอัตราเร็ว |
|---|---|---|
| กลางทศวรรษ 1990 | GBIC — โมดูลออปติคัลถอดเสียบขณะมีไฟตัวแรก (คอนเนกเตอร์ SC) | 1G |
| ~2001 | MSA ของ SFP (INF-8074) — ขนาดหนึ่งในสามของ GBIC, คอนเนกเตอร์ LC; XENPAK จากนั้น X2 และ XFP สำหรับ 10G | 1G; 10G |
| ~2006–2009 | SFP+ (SFF-8431) นำ 10G เข้าสู่รูปทรงและขนาดตัวเครื่องของ SFP; QSFP (INF-8438) นำสี่เลนมาใช้ | 10G; 4×10G |
| ~2009–2010 | QSFP+ (SFF-8436) สำหรับ 40GbE; CFP สำหรับ 100G รุ่นแรก | 40G; 100G |
| ~2014–2016 | QSFP28 (SFF-8665) ทำให้ 100G กลายเป็นโมดูลขนาดเล็ก; SFP28 นำ 25G มาสู่เซิร์ฟเวอร์; CFP2/CFP4 | 100G; 25G |
| 2016–2018 | ก่อตั้ง MSA ของ QSFP-DD และ OSFP สำหรับ 400G; SFP-DD; CMIS รวมการจัดการให้เป็นหนึ่งเดียว | 400G |
| ~2019–2021 | QSFP-DD/OSFP 400G เริ่มวางจำหน่าย; QSFP56 (200G), SFP56; พลักเกเบิลโคฮีเรนต์ 400ZR | 200G; 400G |
| ~2022–2024 | OSFP / QSFP-DD800 800G; QSFP112; ZR+; ออปติกส์ไดรฟ์เชิงเส้น (LPO) | 800G |
| 2024 → | OSFP-XD 16 เลน 1.6T; ออปติกส์แบบรวมแพ็กเกจ (co-packaged) สำหรับสวิตช์ขนาดใหญ่ที่สุด | 1.6T |
แต่ละรุ่นรักษารูปทรงและขนาดตัวเครื่องของรุ่นก่อนหน้าไว้เท่าที่ทำได้ — SFP → SFP+ → SFP28 → SFP56 และ QSFP → QSFP+ → QSFP28 → QSFP56 → QSFP112 — นี่คือเหตุผลที่พอร์ตยุคใหม่มักยังรับโมดูลที่มีอายุมากกว่ายี่สิบปีได้ รายละเอียดแยกตามฟอร์มแฟกเตอร์อยู่ในภาพรวมและการเปรียบเทียบ
วิวัฒนาการของมาตรฐาน
มาตรฐานสามชั้นเป็นตัวกำหนดทรานซีฟเวอร์ เขียนขึ้นโดยหน่วยงานต่างกัน:
- เชิงกลและเชิงไฟฟ้า — กลุ่ม MSA และ SFF Committee (ปัจจุบันคือ SNIA SFF TA) ได้แก่ ตัวเครื่อง คอนเนกเตอร์ การจัดขา คลาสกำลังไฟ เอกสารต่าง ๆ เช่น INF-8074, SFF-8431, SFF-8665, MSA ของ QSFP-DD และ OSFP ดูแคตตาล็อกสเปก
- หน่วยความจำการจัดการ — วิธีที่โฮสต์อ่านข้อมูลระบุตัวตนและการวินิจฉัย: Serial ID ของ GBIC ถูกแทนที่ด้วย SFF-8472 (สองแอดเดรส เพิ่ม DDM เข้ามา) จากนั้นเป็น SFF-8636 แบบมีเพจสำหรับ QSFP และสุดท้ายคือ CMIS ที่ไม่ขึ้นกับฟอร์มแฟกเตอร์ พร้อมมาชีนสถานะของโมดูลสำหรับ 400G ขึ้นไป รหัสที่ใช้ร่วมกันอยู่ใน SFF-8024
- ชั้นกายภาพ (PMD) — สิ่งที่เดินทางบนใยแก้วนำแสง: IEEE 802.3 สำหรับ Ethernet (
10GBASE-LR,100GBASE-DR…), INCITS T11 FC-PI สำหรับ Fibre Channel, IBTA สำหรับ InfiniBand, ITU-T ชุด G สำหรับ PON และผัง DWDM, OIF สำหรับ 400ZR ดูข้อมูลอ้างอิง PMD ของ Ethernet
ผลที่ตามมาต่อความเข้ากันได้คือ โมดูลอาจสมบูรณ์แบบทั้งทางไฟฟ้าและทางแสง แต่ก็ยังถูกปฏิเสธได้ เพราะหน่วยความจำการจัดการของมันไม่ได้บอกสิ่งที่โฮสต์ตัวใดตัวหนึ่งคาดหวัง นี่คือต้นตอของการล็อกผู้ผลิต และเหตุผลที่เครื่องมือเขียนโค้ดมีอยู่
อัตราข้อมูลเติบโตอย่างไร
อัตรารวมเติบโตไปพร้อมกันตามสามแกน:
| แกน | พัฒนาการ |
|---|---|
| อัตราต่อเลน | 1G → 10G → 25G (NRZ) → 50G → 100G (PAM4) → 200G |
| เลนต่อโมดูล | 1 → 4 → 8 → 16 |
| การมอดูเลต | การเปิด/ปิดแสง (NRZ) → PAM4 แบบ 4 ระดับ → QPSK/16-QAM แบบโคฮีเรนต์สำหรับระยะไกล |
| อัตรารวม | โมดูลทั่วไป | ช่วงเวลาโดยประมาณ |
|---|---|---|
| 1G | GBIC, SFP | ทศวรรษ 1990 → |
| 10G | XFP, SFP+ | 2002 → |
| 40G | QSFP+ | 2010 → |
| 25G / 100G | SFP28 / QSFP28 | 2015 → |
| 200G / 400G | QSFP56 / QSFP-DD, OSFP | 2019 → |
| 800G | OSFP, QSFP-DD800 | 2022 → |
| 1.6T | OSFP-XD | 2024 → |
การเปลี่ยนมาใช้ PAM4 ทำให้การแก้ไขข้อผิดพลาดล่วงหน้ากลายเป็นสิ่งจำเป็นและเกิดโมดูลที่ใช้ DSP การเปลี่ยนไปสู่ระยะเกิน 100 km ทำให้การตรวจจับแบบโคฮีเรนต์เข้ามาอยู่ในโมดูลถอดเสียบ ดูFEC และการเจรจาอัตโนมัติและออปติกโคฮีเรนต์
จะไปต่อที่ไหน
- ฟอร์มแฟกเตอร์: ภาพรวมและการเปรียบเทียบ — ตัวเครื่องที่รองรับทั้งหมดอยู่ในหน้าเดียว
- พื้นฐาน DDM — การวินิจฉัยที่โมดูลรายงาน
- ชนิดการป้องกันการเขียน — วิธีที่โมดูลปกป้องหน่วยความจำของตัวเอง
- ปัญหาที่พบบ่อยและวิธีแก้ไข — สิ่งที่ผิดพลาดได้ในสนามจริง
ใน CodingBox ทั้งหมดนี้มาบรรจบกันที่หน้าจอเดียว: Check transceiver อ่านหน่วยความจำของโมดูล ระบุฟอร์มแฟกเตอร์และมาตรฐาน และแสดงข้อมูลระบุตัวตนกับ DDM ตามที่เอกสารส่วนที่เหลือนี้อธิบายไว้
สิ่งที่อยู่บนบอร์ดนอกเหนือจากออปติกส์ — ไดรเวอร์, ตัวขยายสัญญาณ, DSP, คอนโทรลเลอร์, แหล่งจ่ายไฟ — ไล่ดูทีละบล็อก: อิเล็กทรอนิกส์ของโมดูล
ลิงก์ที่ทรานซีฟเวอร์ปิดปลาย — ฟิสิกส์ของใยแก้วนำแสง, การลดทอน, ดิสเพอร์ชัน, งบประมาณ, ระบบสาย, การทดสอบ และเหตุขัดข้อง: ลิงก์ใยแก้วนำแสง
ทรานซีฟเวอร์ในฐานะองค์ประกอบหนึ่งของโครงสร้างพื้นฐานออปติคัลแบบแอ็กทีฟ — เคียงข้างตัวขยายสัญญาณ, ทรานสปอนเดอร์, ROADM, OLT และตัวตรวจติดตาม: โครงสร้างพื้นฐานออปติคัลแบบแอ็กทีฟ; การจับคู่โมดูลให้เข้ากับชนิดใยแก้วนำแสง ระยะทาง คอนเนกเตอร์ และงบประมาณ: ทรานซีฟเวอร์ในลิงก์